Нэгэн аавын цээжнээс ниссэн шувуухайн үүр билээ би

Над дээр буухын хүлээсэн  хатсан хар мөчир билээ би

Амьнаас ургасан цэцэгсийнхээ хөрс нь билээ би

Аадраас  хамгаалах өгөр хуучин саравч билээ би

Зүрхнээс хайртай бүхнийхээ зүүд манах сахиус билээ би

Зүггүй нэгэн бүсгүйг  үүрдийн тээх сэтгэл билээ би

Нандигнаж ургуулсан цэцэгсийнхээ нахиаг харахыг хүснэ би

Намайг хайрласан шувуухайн дураар нисэх тэнгэр байхсыг хүснэ би

Эргэх ертөнцийн хатууд хэзээ ч  гуйдахгүй ч

Эгнэгт хайрласан бүхнийхээ өмнө сөгдөөстэй билээ би

Бат-Орших Жаргалсайхан

*Үс зүсний минь ширэлдээ

Өнгө нүдний минь гундаа

Өөлсөн бүгдэд наалдсангүй

Үзсэн чамд таарсангүй...  

Сайн байна уу?

Сайн байна уу?

Сайн байна уу?

Сайхан энэ үгс жаахан цагаан хараацай мэт сүлжилдэнэ

Тантай зөрөн зөрөн алхах олон хүн

Танимгайрхаад “Сайн байна уу? Сайн байна уу?” гэж мэндэлнэ

        Энэ бол та амьд сэрүүн яваагийн учир

        Энэ бол та азтай хийморьтой яваагийн учир

        Энэ бол та алаг дэлхий дээр чөлөөтэй алхаж гишгэж яваагийн учир

        Энэ бол та алтан нарны доор нүдэндээ цогтой яваагийн учир аа!

Арван жил үерхэн дассан

Анд олон нөхөд минь баяртай

Дурсамж дүүрэн шуугиант мөчийн

Дууны манлайг өргөн түрье.

Нэг хором нүдээ ань, нүдээ нээ
Аньсан тэр хором ахиж чамд ирэхгүй
Амьсгалсан тэр агаар дахиж давтагдахгүй
Урсгал усанд хоёр удаа орохгүй
Унасан навчис дахин мөчрөөс зүүгдэхгүй
Нар цацрагаа эвхэхгүй
Нас буцаад залуужихгүй
Нэг хором нүдээ ань, нүдээ нээ
Орсон хур одот тэнгэртээ золгохгүй
Одсон хүн одоо дахиад мэндлэхгүй
Алхсан мөр арилахгүй
Алдсан цаг хугацаа ирэхгүй
Нэг хором нүдээ ань, нүдээ нээ
Цаг хугацаа...

2011.01.14

Үзэн ядаж үхэж барагддаггүй зэтгэр минь
Үндэс нь үл мэдэгдэх сэтгэлийн зовлон минь
Үнс мэт хийсэн үл одох сүүдэр минь
Үргэлжид хойш нь чангаагч цаг хугацааны гацаа минь
Нарны илчийг хаагч хар үүл минь
Насны хоногийг дуусгагч үхлийн хор минь
Нулимсанд нуугдах гунигийн учиг минь
Нүдийг хорсгох цорын ганц дайсан минь
Чамайг би хар шороонд булж чадахгүй болохоороо
Халуун амиараа бүлж болохгүй болохоороо
Үндэс ёзоорыг чинь угтай нь сугалахын тулд
Үнэнч сэтгэлээсээ ор мөргүй арчин хаяя.
Миний цорын ганц дайсан сэтгэлийн айдас минь.
Сэтгэлдээ уртын урт хана хэрэм бариад гаталж үл чадна чамаас болж
Ирээдүйдээ  итгэх итгэл тасран холдоно чамаас болж
Миний цорын ганц дайсан сэтгэлийн айдас минь

2011.01.29

Намрын сүүлчийн навч
Нүцгэрсэн модны мөчрөөс зүүгдэн чичгэнэсэн сүүлчийн навч
Нүүлгэн одох салхи нь хорсон үлээх тэр л навч
Ижийн гараас атгаж, энгэрээс нь тавилгүй зүүгдэх шиг
Эвлэн тойрон сэвэлзэх хөгшин модны ганц навч
Газар тэнгэрийн заагт салхиар наадан тоглож
Ганганах шувуудын хамт өдөржин тоглон бүжсэн
Шөнөжин орсон бороог нүдээ чилтэл харж
Шүүдрийн усыг цуглуулж сэтгэлийн зугаа гаргасан тэр л зун...
Харуй бүрийн ододтой нарыг сэм шивнэлдэж
Хар сүүдэр ч хань болдоггүй юм аа гэж илэглэн тохуурхан наадсан
Одод тантай адил олуулаа юм шүү гэж
Огторгуйн тэнгэрт зарлан сайрхаж байсан тэр навч
Наран буцахыг мартан удтал чичилсэн
Налгар дулаан өдрүүд хаа нэгтээ одсон
Сүүдэрт дааран ганцаар хоцорсон тэр
Сүүлчийн удаа нар луу харж хүслээ шивнэлээ.

Гутлынхаа өсгийг элэгдтэл
Гудамжаар хөтлөлцөөд нэг алхаж үзэхсэн
Хөл минь өвдсөн ч чамдаа би хэлэхгүй ээ
Хүлээсэн мөч минь дахиж надад олдохгүй ээ...

Цэвэр сайхан агаарыг цээж дүүрэн амьсгалах мэт
Чинийхээ дэргэд суухад л сэтгэл минь тэнүүн болох юм
Бүрхэг тэнгэр цэлийж, наран угтаж мишээх мэт
Бодлын саарал үүлийг минь чи л үлээж сэрээдэг шүү

Шүлгэн дотроо би
Талын хөх салхинд үсээ хийсгэн
Тааваараа гүйж байгаагаар төсөөлдөг
Эрх чөлөөг мэдэрдэг

Шүлгэн дотроо би
Хадан хясаа өөд мацан оргилд нь гарч
Хашгирч байгаагаар төсөөлдөг
Сэтгэл минь уужирдаг

Би нүүдлийн шувуунд дургүй
Тэд нэг газартаа байдаггүй
Аль сайхан, дулаахан газар руу урваад явчихдаг

Би элсэн ширхэгт дургүй
Тэнгэрийн муухай, газрын салхины зугаа
Тэнэж явдаг

Би цасан ширхэгт дургүй
Тэрүүхэн нарыг тэвчиж чадахгүй
Хайлж орхидог

Сар надад дурлаад
Саранд би тунирхаад
Хаа хол дагаж гүйгээд
Харин би зугтаж гүйгээд

Сар надад дурлаад
Сарыг би царай муутай гэж голоод
Наранд харин би дурлаад
Нар намайг голоод

Бороо дээшээ орж байна
Буцаад тэнгэртээ, газар чийгтээгүй
Нулимс дээшээ урсаж байна
Буцаад аягандаа, хацар нороогүй
Нарны цацраг дэлхий дээр тусаагүй
Надад чи минь огтхон ч харагдаагүй
Тэр өдөр байхгүй
Тэр гэж ч байхгүй
Сархад амнаас минь шилтэйгээ гарч
Санаа бодол тархинаас минь арчигдана
Урагш алхсан мөр минь байгаагүй
Урдаас чи минь тосон хүлээгээгүй
Би уугаагүй
Би уйлаагүй  *MZ*  /2013.12.24/

Саргүй тэнгэр
Наргүй дэлхий
Модод навчгүй
Өвс өнгөгүй
Орчлон хав харанхуй...

Нүд нь хар нүх мэт үл ханах шунал тачаалаар сохорч
Сэтгэл нь ёроолгүй сав мэт эдийн хүсэлд автагдаж
Хуй салхи мэт үндсээр нь ховх сорох хүсэл нь
Хорвоо ертөнцийн гэрлийг түнэр харанхуйгаар солино...

Хөлний мөр чинь замбараагүй, төвөгтэй, ойлгоход бэрх
Хөлсний үнэр чинь нэг л сонин үнэртэй
Ариухан ч юм шиг худлаа ярих амны чинь үнэр өмхий
Алтан наран чам дээр ав адилхан тусдаггүй

Чиний явах газар хориотой...

Чихний сульда, хэлний ядаргаа
Чиний үг чинь хээрт очвол үнэний ортой
Морин дэл дээр сууж, монголоороо гэж хашгирах чиний омогшил
Монгол төрийн довжоон дээр хүчгүйдэн сөхрөх чиний нулимс

Чиний хэлэх үг чинь хориотой ...

Хэтэрхий үнэн, хэдэн үгс чинь
Хэн нэгний зүрхэнд очих хутга
Хэтрүүлбэл чамайг алах мэс
Үнэн үйл чинь жихүүдэс төрмөөр
Үнэхээр хараал идсэн хүн өт.... чи бол ....

Чиний амьд явах хориотой ...  *MZ*  /2013.12.16/

Санаа алдахад тамхины хор ямар амттай
Салангид өнчин  явахад архины хань ямар амттай
Сэтгэл дурлахад уруулын амт ямар амттай
Сэргэлэн болжмор шиг дүүлж явахад өвлийн шуурга ч ямар амттай
Гунигтай зууралдаж дараа нь баяр ирэхэд нулимс ямар амттай
Гундуухан явахад түшсэн найзын минь сэтгэл ямар амттай
Гурван удаа мөргөв ч биелэгдээгүй хүсэл минь ямар амттай
Гурвантай гүйвч царай өгөөгүй хайр минь ямар амттай
Даарч явахад лааны дөл ямар амттай
Давс нь ихэдсэн хоол өлссөн үед ямар амттай
Давраад явахад ижийн минь занчил ямар амттай
Даруухан хэлсэн аавын минь зэмлэл ямар амттай

Шинэ дээлээ оёод

Чихэр боовоо базаагаад

Биеийнхээ бэлчээрийг арвижуулаад

Бизнесдээ өндөр ашиг олоод

Төр нь түмнээ түшсэн бодлоготой

Түшээд нь алсын хурц хараатай

Ард түмэн бүгдээрээ

Ажил хөдөлмөр эрхэлдэг байж

Амар сайхан шинэлээрэй

Ардчилсан төрт улс минь ээ

  Б Эрдэнэцог

Сар шинэдээ сайхан шинэлээрэй миний монголын ард түмэн минь

Хилэн улаан уулсынхаа бэлд нь хөврөх сэвшээ
Хиргүй тунгалаг тэнгэрийн гижиг үргээх сэвэлзээ
Жигүүр дэлгэх шувуудийн тэсвэр сорих шамрага
Жин үдийн нарнаар мандал аргадах бидэр

Би хэц өндөрийн салхи

Шивээн толгой ганхуулах бор тойрмийн сэвшээ
Шиврээ бороог зүсрүүлэх аяс намуун сэвэлзээ
Шинийн сарны гуниг аргадах аниргүй оргилийн намилзаа
Шинэхэн тэрлэгний мөр гандаах цаг мөнхийн туналзаа

Би хэц өндөрийн салхи

Эрийн хийморь сэргээсэн сүмийн улааны сэвэлзээ
Эрэмгий морьдийн тоос хөврүүлсэн ямаат улааны сэвшээ
Бэлийн чулуу мөлийлгөх энэ цагийн намилзаа
Бэлтрэгэн чоныг бойжуулсан эрт цагийн туналзаа

Би хэц өндөрийн салхи

Хүүгийнхээ даахийг элбэх хайр асгаруулсан сэвшээ
Ханийхаа харцанд ухаажих хайтан намарын сэвэлзээ
Нөмгөн тэнгэр аргадсан нүцгэн улаан уулсын исгэрээ
Нүгэлийн нүдийг сохлох нүргэлсэн их хуй

Би хэц өндөрийн салхи

Замбуутивийн наран дор задгай хатираатай хүлэг шиг дүүхэлзэнэ
Заяасан ганц амьдралдаа зандан мод шиг дэлгэрнээ
Зүсэр бороотой орчилонд зүс нь улаан уулсаа аргаднаа
Зүрхэн уулын цэцэгсээ зуу зуун жил ургуулна

Би хэц өндөрийн салхи

Амьд явах цагтаа цасан шамрага шиг явнаа
Авсанд орсон хойноо цаг хугацааны гэрч болно

Би хэц өндөрийн салхи

Би хоёр улаан уулын салхи
Би ноён уулсынхаа догшин салхи
Би номин цэнхэр тэнгэрийн номхон салхи
 Би цаст алтайн цагаан салхи

Би хэц өндөрийн салхи