Саран нэг л уйтгартайгаар шөнөжин намайг манах шиг
Сэтгэлд хоосон хөндийг оддын гэрлээр асаах шиг
Салхин хээтэй алгаараа намуухан илж аргадах шиг
Сэрүү татсан зурхэнд минь тэрлэгээ тэрээр шидлэх шиг

Бодол дундын эгшиг хөггүй намуун хангинаж
Бие сэтгэл гандан хөрсөн дээр нь хөрвөөж
Бүрхэг үүлэн давхарганд хязгааргүйгээр эрхэлж
Бэтгэрж хатсан улиас шиг бүхий л орчилонгоор дүнсийнэ

Шанлал уйтгараар угжигдсан зүрх гэдэг эрхтэн дээр
Шинэхэн нялхарсан цас нь бударж дуусаад хөлдөнө
Шүлэг оюун мэлмий минь цаасанд бэхээ дусалж
Шөнийн жаварт үргэсэн дурсамж алсад дүнслэнэ

Түмэн бодолд дарагдаж мөхөж үнсэлсэн ширхэг цог
Тэртээ холын харанхуйд тийчлэн байж мэгшинэ
Түрэлгэ дэлгэсэн далайн хурц ноён давалгаа
Тэс.хийн аргагүй цохилоход
Тулгуураа гээсэн зүрх
Мөнх харанхуйхаа орон зайд
Тагшин дарсаар намайг сугадан дураар зөнгөр холхилно.
Мэдрэл мэдрэмжийн зааг дээр нууцын үнэн тайлалд
Мандах наранг гэгээ цацтал мөнхийн шөнө үргэлжилсэээр..... .

Bayrtai ene amidral ene ertons ene delhiid hamgiin ehnii todiigui hamgiin suuliin hairiig medruulsend chini bayrlalaa

Batsukhiin Ganzorig 2014,11,02