Сар үүлэн даашинзаа тайчаад

Толгодын сүүдэр хамж дагуулаад

Нуур луу гүйсэн

Тэр үдэш...

Сар шувуудын далавчнаас

Салхинд хэл өгүүлж

Гэртээ харьсан

Ногооны чийг сэрүүн хоносон

Намар л явсан шувууд

Зүүн зүгээс ирж

Надаас буцахдаа

Тэр л зүгт дэргэдэг

Дурлалын минь сүүдрийг нууж

Дэлхийг тойрч өвөлжөөд

Явсан зүгээсээ л дуулж ирсэнд

Яг одоо би ахин дурламаар байна

Ууланд суусан мананг уст нүдээр мэлмэрээд

Би намар болсон байна

Уйтгар дээрээ уй нэмж асгаад

Би найрагч болсон байна

Би намараас хуучин намар болсон байна

Цаатны нүүдэл

Уур угалзлах этэрийн омруу

Хүдэн манангийн хормой сөхөхөд

Эндхийн мөсөн хот,тэндхийн аньст зун

Эмгэдийн зүүдэнд домог хэлхэнэ

Цулгуй царсан гүүрэн дээрх,сахлаг ноход

Хөлдүү тайрдас нөмрөөтэй ноорхой дэгтий хэмлэнэ

Нигүүрсэн бут түшүүлсэн мохоо цан

Загасны хайрс тоолон зүүрмэглэнэ

Модод цасанд автан үлэмжид царцсан лугаа

Сүндэсийн халуун мөр шиншлэн согтсон нохой зээх

Энэ цахирлаг анир гүмд нэгэн өвгөний хөлийн чимээ

Шилмүүсний өвөр дэх цас цочоон айсуй

Хайр ямар өнгөтэй вэ гэхэд
Миний хүү манан шиг гэлээ
Хаанаас ирээ вэ гэхэд
Миний хүү зүгээр л инээмсэглэдэг
Өөжингийнхөө зүүнээс нар мандуулж
Барс хэвтэртээ сар тэвэрч үнэгчлэх
Өнө эртийн өөдөс,айсуй цагийн зөн хүү минь
Хайрын өнгийг өөрөөс асуу гэж шивнэнэ
Зөөлхөн давалгаа тэнгисийн хормой дахь
Хуучин завины хитиг илбэн
Харь домог хүүрнэх ахуйд
Загас хоёронтоо наадсан лусын тооллоос үлгэр эхлэнэм
Хэд шад шүлэг
Хөхрөгчийн саарал үүлнээс
Хэд гурваараа дусагнаж ,өвгийн мөрөөдөл асаахад
Хүү ирсэн гэж салхи шивнэнэ

Цас орсон өглөө

Нар тусахад

Хяруу цан хөлөө

Өргөж ядан холдоно

Цасны ширхэг

Тэнгэр өөд хөөцөлдөн гүйж

Гэгээгээ сул орхино

Тэнгэрт гэртэйг чинь мэдсэн

Гуниг минь дахин төрнө
2012.11.29

Өвөлжсөн хун

Тэнгисийн хөвөөнд хун өвөлжихөд

Тэсгэл алдан дандаа л дурладаг

Улаан хөлөөрөө

Цагаан цас гишгэхийг

Улаан хошуугаараа

Цагаан манан ярахыг

Өрөвдснөө хэлж чаддаггүйд

Хэн нэгэнд дурлаж цайруулдаг

Шинэ үзэгдэл

Хайр гэж

Оргүй хоосон зүйлийн тухай

Бусдад гайхуулах хүмүүс

Дурлалын үүслийг төсөөлөх ч үгүй

Хүмүүнийг өсгөж үржүүлэх гэж

Энэ гараг руу

Бурхан шинэ үзэгдэл илгээсэн

Хуучирсан

Дэлхийн хүмүүс

Дэлхийгээ хагалах гэж

Тоглоод

Олуулаа,олуулаагийн учир

Бурхан үзэгдлээ

Буцааж авсан

Хосууд

Салдаг болсон

2012.02.22 Нийслэл хүрээ

Есөн товчтой дээлээ эвхээс амраад өмсөөд
Нарны өнгөтэй дурданг зөв эргүүлж бүслээд
Саран хэлбэртэй малгайгаар тэргүүнээ гоёод
Сайхан жилийн өглөөг амар мэнд угтана уу
Аагтай шаргал цай нарны туяатай самарч
Алтан төрийн сүлдтэй хойморын бурхандаа дээжлээд
Ирэх жилийн төөргийг итгэлийн өнгөөр сүлж
Идээ шүүснийхээ дэргэд эрхэмсэг заларах аав ээждээ
                                  Тэнгэрийн өнгөтэй хадгаар ерөөл золгож үнсүүлье
                                  Тэргүүн сарын шинийн нэгний энх мэндийг эрье
Жаран жараны түүх жаргал хурайлж уухайлна
Жаахан шаргын аялгууг гэгэлзүүлсхийгээд уяруулна
Жавар салхины үзүүрийг анхны төл амирлуулна
Жалгын цасыг сөхөж яргуйн зүүд өндөлзөнө
Гартаам манан хөөргийг голомт тойруулан зөрүүлээд
Гарч байгаа жилийн өнгө төрхийг хэлэлцэнэ үү
Гадаа гэртгүй гоё дээлтэй хүүхдүүд тоглоод
Ганцхан Монгол орны тэнгэр хангай уярна уу
                                 Тэнгэрийн өнгөтэй хадгаар ерөөл золгож үнсүүлье
                                 Тэргүүн сарын шинийн нэгний энх мэндийг эрье

Хайр гэж

Оргүй хоосон зүйлийн тухай

Бусдад гайхуулах хүмүүс

Дурлалын  үүслийг төсөөлөх ч үгүй

Хүмүүнийг өсгөж үржүүлэх гэж

Энэ гараг руу

Бурхан шинэ үзэгдэл илгээсэн

Хуучирсан

Дэлхийн хүмүүс

Дэлхийгээ хагалах  гэж

Тоглоод

Олуулаа,олуулаагийн учир

Бурхан үзэгдлээ

Буцааж авсан

Хосууд

Салдаг болсон

Эр нөхөр  өөдөөс

Хачин тайвнаар ширтэнэ

Хайр гээд байгаа

Тэр нэг зүйлээ

Надад өгөөд

Сэтгэл амирлачихсан

Би...

Үлдсэн нас болоод амьдралдаа

Задлаж үзэх

Чиний хайр гээчээс

Юу гарч ирэх бол хэмээн

Эмээгээд л...

Тэнгисийн үдэш

Тэнгэр цагаан өнгөтэйг

Далай тэнгис  уусгаад

Цэнхэр болсон

Нар өдөртөө  түүртээд

Сарны гадсыг тавьж  явуулсан

Сансрын нислэгэнд үйрсэн

Хэлтэрхийг

Од хэмээн нэрлэсэн

Дэлхийгээс  түрүүлсэн  явдлыг

Салхи хэмээн нэрлэсэн

Лусын орон

Хаалга үүдээ нээж унтсаныг

Усанд явья

Зүүднээсээ хагацаж  ядан

Сэртэл

Сар...

Унь өгсөөд даваагүй байлаа

Сэрэхийг минь хүлээж байсан уу

Одод тоонон цамхагаар

Шагалзаж

Очих явахын холыг

Үглэх төдий болов

За байз...

Усандаа явья

Лусын хөвүүн

Сарны усанд яваад

Эргэж ирээгүй

Даллаж байна

Сарны тойргоос...

Адуундаа мордсон

Аавдаа цай аягалах

Ахдаа чөдрийг нь  дөхүүлэх

Нүүдэлч түмний

Бүс үгүй хүүхэд...БИ

Далайн эрэг

Далай тэнгис

Будангаа зажлаад

Цэв цэнхэр

Цахлайн дуу

Нам гүмийг сэрээхгүй

Борооны охин

Сагстай мөөгөө асгаж өнгөрнө

Номхон тэнгэрт

Унтсан шувууд харагдахгүй

Зун  тэнгэр хоёр

Тэнгэрийн доогуур явж

Түүнтэй хамт үхэр хураасан

Намар оройн сар

Тэнгисийн эргийг

Өм цөм гишгэлнэ

Цээж эгштэл санаа алдах

Их усны хэвлий

Цэцэг шувуу хоёроо

Эргэж иртэл гуниглана

Шувуудаа тоолж амжаагүй

Дуу шуугиант

Нөгөө дэлхийн

Тэнгисийнхэн

Өнчин тогоруудын чарлаанд

Хөх гуниг түрнэ

Өчнөөн жилийг

Ингэж үдээ бол

Энэ хоёр тэнгисийнхэн...

Сар нар хоёрын

Цоолсон

Тэнгисийн нурууг

Манан хучиж

Бас хөлөө амраах

Агшинд

Би төрсөн

Бурхан чөтгөр хоёр

Сар нарыг дагаж яваад

Эзгүй ахуйд

Салхины эзэн

Хөтлөж явснаа үлдээгээд

Буцаад олохоо байсан

Тэгээд...Би..Хүн болсон

Уулсын оройг түшиж хажуулаад босохдоо
Нар сүүдрээ мартаад
Мартагдсан сүүдэр нь тал уул толгодыг
Малгай тавьж нойртой хонуулсан
Малгайн дотор нь сарны эврээс одод хөтлөөд
Манхан хөх тэнгэрийн дээгүүр явж өнгөрөнө лээ
Маани уншуулж тэнд очсон хүмүүс хөөрхий
Манай ертөнц гэж хачин ихээр маргаж байна лээ

Далайн мандал дээр сар явган сууж
Дэгжин хээнцэр оддын тухай хууч дэлгэхэд
Тэнгэр тонгойж харна
Тэртээ он жилүүдэд
Тэнгэр ч бас далай байснаа ярина
Хурмастын хөвүүд итгэх үест
Хув  шаргал наран
Худлаа гэж хашгирна
Оддын шанх ягаарна
Орой уулзах болзоо тавина

Усны нөгөө эрэгт нар амарсныг
Уулын толгой саранд хэлүүлнэ
Нарыг олох эрэлд гарч
Одод үүр цайтал ус нэгжинэ
Усны нөгөө эрэгт сарыг эвшээхэд
Уран давалгаа нарыг гаргаж
Тэнгэрт захиж явуулна
Энэ хоёрыг хэзээ ч уулзуулдаггүй нь
Тэнгэрийн хааны хууль уу
Газрын гүнжийн хар уу…

Хайр миний хамгийн  дуртай асуулт
Хайрт минь чи түүний хамгийн сайн хариулт
Дурлал миний дуулж ханаагүй сэтгэл
Дутуу үлдээхгүй гэж хичээсэн хамгийн сүүлчийн хүсэл
Сарны туулай тэнгэртээ хичнээн үнэнч амьдардагийг
Салгуу алсаас хараад атаархаж үхмээр болох юм
Хөлөөн зөөллөж зуссан цэцэгсээ шувууд
Хамж авч яваад хавар авчирдагийг бодохоор гуниглах юм
Хайр миний хамгийн  дуртай асуулт
Хайрт минь чи түүний хамгийн сайн хариулт

Төрөл арилждаггүй сар үүлэн дээгүүрээ тонгочоод

Торгон сормуус гүвж аньсаганы чийг эгшээд

Амарч тогтож суулгүй сэтгэл гүнж ороолоод

Амгалан гучин насандаа дурлана гэдэг аймаар юм

Хожмоо мөнхүү дурлал шаналал хаяж мэдэх ч

Хорин хэдтэй үеийнх шиг хорьж болохгүй нь хэцүү юм

Хэдхээн бадаг шүлгэнд минь санааширал түүж гүйгээд

Хэтэрхий их дурласнаа хэнд ч хэлмээр юм бэ дээ...

Ертөнцийн тухай
Тийм хол харагддаг атлаа
Ийм ойрхон байдаг ертөнцийн тухай
Тэнд амьдран суух гэгээн найрагчдыг
Ирээд явахад нь би шүлэг хэлдэг тухай
Бас хань болгож  нэгнээ дагуулж харихад
Бахардсан хүмүүс уйлж үлддэг тухай
Өр нөхөж ертөнц солиход
Өөрсдөө бид бүүвэй аялж угтдаг тухай
Ертөнцийн тухай…

Манайхны нүүдэл нутгийнхны нүүдэл
Магад би тэнгэрийн нүүдлийг хөтөлж өссөн
Мөрөн дээрээ бурхан чөтгөр хоёрыг аргадаж
Мөнх бусын хорвоог чагнаж өндийсөн
Бороо шиврэхэд нүүдэл эгшиж ханаа тойруулна
Буудал зааж өгсөн хурмастын хөвүүн…
Цас лавссан үүрээр өвөлжөө  рүү нүүнэ
Тэнгэр дун бүрээгээ татаад мартсан өглөө…
Цас нэхэж суудаг тэнгэрийн охин
Идэр есийн жаварт итгэлээ өгөөд
Тэр мартсан…
Лус харцаа нээж сэрэхэд
Яргуй гүнжийн инээмсэглэл хаалга хаасан
Баярлахдаа зунжин уйлсан
Баахан шувууд далавчаараа арчиж буцсан
Цэцэгсийн үнэрт тайвшираад хэсэгхэн унтсан
Хурмастын охиныг хайж
Лууны хархүү тэнгэрийн хаяа тийчилсэн
Тэр сэрсэн
Цас нэхэж утас цувьж сууна лээ…
Удахгүй манайх өвөлжөөлнө өө…
2011.12.28