Ааг нь намдаагүй арын уулын агь цэцэг,
Ааль нь эвдрээгүй айлын тэр сувдан чимэг.
Шунал бугласан соёоны харанхуй ёзоорт,
Шимж ханаагүй уруулын нандин зөөлөнд,
Сийлж амжаагүй уран тэр үдшүүдэд
Сэтгэл шүгэлсэн би гэгч бузар амьтан...
Өдөр бүр арван бодол толгой руу хөнхөрч,
Шөнө бүрийд зуун гаслан цээжинд нэрэгдэнэ.
Дотор гаднагүй мундах тэр сүүдэр дунд
Сүнс бүхэн мянган бачуурлаар ангалзах юм.
Өөрөө өөртөө чимээгүй дайсан болж хувираад,
Өөдөсхөн түүнд насны жигшүүр үлдэв үү дээ.
Муу бүхнийг түүний зүгээс зайчуулж
Миний хүзүүг олсон зангиагаар гоёоч.
Өгч чадаагүй хайрын минь гэмшлийн эрчлээс дэндүү хатуу,
Өршөөгдөх хүсэл минь ичгүүрээ даван алдахад,
гэгээн өндөр тэнгэр л ганцхан аврал болов.
Биелүүлж чадаагүй болзооны төлөвлөж бичсэн ноорог,
Хэлж чадаагүй үгсээр аргадсан, хэзээ ч түүнд морилохгүй захидал.
Гомдол хорсол нь түүний минь сэтгэлд хурж,
Гэмт намайг зүхэн тарчлаах тэр бүхэн
Гагцхүү надтай учрах л түүнд дутав гэж үү,
Гэнэн түүний насны гувчуур нь би өөрөө байж.
Надад үлдээсэн түүний тушаалыг ёслоод,
Наснаасаа урьтаж үхлийн үүдийг татаж,
Алаг туузтай тэр л оосрын үзүүрт
Амь минь тасрахдаа зүсээ олохсон...
Мөхнжаргалын Гантулга
Мөхнжаргалын Гантулга