Нүүр Гишүүн Шүлэг Өгүүллэг Сургамж Зөвлөгөө Зургийн цомог Холбоо барих
 

Сайтын мэдээлэл ...
Facebook
Twitter
RSS2

Mail : info@biirbeh.mn
Yahoo ID : tbatbaatar
Mobile : 9907-6364

Нэрээр
  ''Өврийн дэвтэр'' яруу найргийн реалити шоу  
  4-н мөртүүд  
  Sienna  
  Window of Mongolian poetry  
  Youtube  
  Агиймаа Э  
  Алтангадас  
  Алтанхундага А  
  Амарбаяр М  
  Амарсайхан A  
  Амарсанаа Б  
  Амор Хайям  
  Ардын аман зохиол  
  Ариун-Эрдэнэ Б  
  Ариунболд Энх-Амгалан  
  Афоризм  
  Аюурзана Г  
  Бавуудорж Ц  
  Багабанди Н  
  Бадарч П  
  Базардэрэг Н  
  Байгалмаа А  
  Батзаяа Б  
  Батзүл Д  
  Батнайдвар М  
  Батнайрамдал П  
  Батнасан Лу  
  Батрэгзэдмаа Б  
  Баттуяа Ц  
  Батцэцэг Ш  
  Баяр ёслол хурим найр  
  Бодрол  
  Болдсайхан С  
  Болдхуяг Д  
  Болор-эрдэнэ Х  
  Болормаа Б  
  Болормаа Х  
  Бум-Эрдэнэ Түмэнбаяр  
  Бум-Эрдэнэ Э  
  Бусад  
  Буянзаяа Ц  
  Буянцогт C  
  Буянцогт /Цахарын/ С  
  Бямбаа Жигжид  
  Бямбажаргал Ц  
  Бүжинлхам Эрдэнэбаатар  
  Гадаадын уран зохиол  
  Галсансүх Б  
  Ганзориг Батсүх  
  Ганзориг Б  
  Гэсэр  
  Гүрбазар Ш  
  Дагмидмаа Ч  
  Далай ламын айлдвар  
  Дамдинсүрэн Цэнд  
  Дашбалбар О  
  Дениска Михайлов  
  Дорж Б  
  Доржсэмбэ Ц  
  Дулмаа Ш  
  Дууны үг  
  Дэлгэрмаа Ц  
  Дэлхийн уран зохиол  
  Ерөөл, Магтаал  
  Жамбалгарав Ц  
  Зохиолчдын намтар  
  Зүйр цэцэн үг  
  Ичинхорлоо Б  
  Кана Б  
  Лодойдамба Ч  
  Лочин Соном  
  Лхагва Ж  
  Лхагвасүрэн Б  
  Лхамноржмаа Ш  
  Монгол Улсаа хөгжүүлье  
  Монголын өгүүллэгийн цоморлиг 2003  
  Мэдээ, мэдээлэл  
  Мөнх-Өлзий Б  
  Мөнхбат Ж  
  Мөнхсайхан Н  
  Мөнхтуяа А  
  Мөнхцэцэг Г  
  Мөнхчимэг А  
  Намдаг Д  
  Намсрай Д  
  Нацагдорж Д  
  Номин Г  
  Номинчимэг У  
  Нямсүрэн Д  
  Оюун-Эрдэнэ Н  
  Оюундэлгэр Д  
  Пүрэв Санж  
  Пүрэвдорж Лувсан  
  Пүрэвдорж Д  
  Пүрэвсүрэн Соёрхын  
  Равжаа Д  
  Ринчен Б  
  Сумъяа Доржпалам  
  Сургамж  
  Сүглэгмаа Х  
  Сүрэнжав Шарав  
  Сүхбаатар Ширчин  
  Сүхзориг Г  
  Тайванжаргал Н  
  Төрбат Д  
  Улам-Оргих Раднаадорж  
  Урианхай Д  
  Уугансүх Б  
  Хасар Л  
  Хишигдорж Л  
  Ховд Их сургуулийн Утга зохиолын нэгдэл  
  Хулан Ц  
  Хүрэлбаатар Ү  
  Хүрэлсүх М  
  Хүүхдийн дуу  
  Цэемаа М  
  Цэцэнбилэг Д  
  Чойном Р  
  Чоно  
  Чулуунцэцэг Б  
  Шагж гэлэн  
  Шог өгүүллэг  
  Шүлэг  
  Шүүдэрцэцэг Б  
  Энхбат Балбар  
  Энхболд Энхбаатар  
  Энхболдбаатар Д  
  Энхтуяа Б  
  Энхтуяа /Эмүжин/ Р  
  Энэбиш Батсамбуу  
  Эрдэнэ С  
  Эрдэнэ-Очир Арлаан  
  Эрдэнэсолонго Б  
  Эрхэмцэцэг Ж  
  Явуухулан Б  
  Ярилцлага  
  Үлгэр  
  Үржинханд Э  
  Өвөр Монголын яруу найраг  
  Өгүүллэг  
  Өлзийтөгс Л  
  Өөрийгөө ялах нь  

Ангилал
  Article1  
  Шүлэг  
  Өгүүллэг  
  Найраглал  
  Афоризм  
  Богино өгү  
  Роман, тууж  
  Зүйр цэцэн  
  Үлгэр  
  Ертөнцийн  
  Ардын аман  
  Нийтлэл  
  Дууль  
  Сургамж  
  Зөвлөгөө  
  Мэдээ  
  Намтар  
  Ярилцлага  
  Ерөөл магтаал  
  Дууны үг  
  Ардын аман зохиол  
  Youtube  
  Дурсамж  
  Бусад  

Дэм дэмэндээ гэж
Та бүхнийг бидэнд туславал бид баярлах болно.
$



  

Өгүүллэг 		 Өгүүллэг: Л.Бадарч : Чулуун арслангийн хэрэг
Оруулсан admin on 2007-05-05 02:09:51 (3989 уншсан)

Л.Бадарч : Чулуун арслангийн хэрэг

Урчуудын эвлэлийн... аймгийн салбарт нэг чулуун арслангийн хоншоорыг “эмчилж” байлаа. Хорь гаруй жилийн өмнө нэг “Зоригт” эр, арслангийн хоншоорыг хуга цохиж “номхтгосон” юм байжээ. Тэр зоригтон”арслангийн’’ хоншоорыг түлээний сүхээр ганцхан далайлтаар хэмх цохисон байхад, одоо түүнийг сэлбэх гэж хоёр сайн барималч хорь хоног оролдож байж хоншоортой болголоо. Олон зуун нас насалж, олон юм үзэж, хорин хэдэн жил хоншооргүй байхдаа турж үхээгүй тэр арслан одоо ч бүр алзахаа байж, орчлон дээр мөнхжих нь тэр билээ. Ард түмэн түүх соёлынхоо дурсгалт зүйлийг ингэж нандигнаж байдаг. Гэтэл хориод жилийн өмнө түүх дурсгалын зүйлийг сүйтгэж байсан хүмүүс бий. Тэд чухам ямар хүмүүс байсныг өөрийн олж мэдсэний хирээр тодорхойлон бичих гэж оролдъё.
Өөрсдийгөө юм юмны захаас гадарладаг гэж үздэг хоёрын зэрэг хүнийг би мэдэх юм. Энэ хоёр одоо амьд мэнд яваа л байх.
Мань хоёр тэр үед 35-45 насны хүмүүс байсан юм. Тэр хоёр орчин цагийн ном ярьсан ч, бурхан багшийн ном ярьсан ч ярьж л байдаг. хулгай ч ярьдаг, машин ч мэддэг, мал ч мэддэг. Юу ч бол юуг чалчиж чаддаг байжээ.
Чалчихдаа, магтаж ч чаддаг байлаа. Мэдэмгий чадамгай гэгчид маань тоолж болшгүй олон юм гадарладаг боловч тодорхойхон мэддэг нэг ч юмгүй ажээ. Тэр хоёр ам хэлээрээ бол гал ус хоёр шиг нийцдэггүй байсан боловч үнэндээ гал ус хоёр биш хоёул “бохир ус” байсан юм. Тэр хоёрын угийн нэр Тунсаг, Пунцаг боловч нутаг усныхан пийсүү Тунсаг, Пийдаал Пунцаг гэдэг байжээ.
Мань хоёрын аль аль нь бичиг уншдаг ч үгүй байж. Юм юм гадарладаг хүнд тэр илүү зан гэж боддог биз дээ. Бас тэд яриа таниулгад оролцдоггүй, бүхнийг төсөөлдөг хүнд ухуулга таниулга сонсох хэрэг алга гэж санадаг байгаа биз дээ.
Пийсүү-Тунсаг чалчихдаа нэг бол “авай гэгээн” эсхүл “эвий хөөрхий” гэж эхэлдэг зантай. Авай гэгээн гэж эхлэхдээ нүд нь сээтийж, нүүр нь малийж, баярласан муур цээж нь хэрчигнэж байгаа юм шиг талимаарна. Эвий хөөрхий гэж эхлэхдээ нүд нь жартайж нүүр нь үрчийж өлссөн муур шиг гонгинон, сүүрс алдана.
Тэр “авай гэгээ! Урьдын цаг мөн ч сайхан байсан юм” гээд муу юмыг сайн болгож, муухай юмыг сайхан болгож, хар нохойг ч цагаанаар будах гэж хамаг хүчээ шавхдаг байв. Авай гэгээн! Наад захаас нь хэлбэл: “гангар шаазан, гавжийн дугуй, баранзад хадаг, бажгар дурдан, даргар чисчүү, даацай торго, пүүсүү пийсүүгий чинь эдэлж явлаа” гээд түрийнээсээ пийсүү соруултай гаансаа суга татан авч тамхи нэрдэг байсан тул пийсүү Тунсаг нэрийг олсон юм байж.
Пийсүү Тунсаг өөрийгөө хүндлүүлэх дуртай хүн байсан бөгөөд “цагийн сайнд” юм үзэж нүд тайлан урьд цагт торгон дээр хөрвөөж, тосон дээр умбаж, хутга тавилгүй мах идэж, хундага тавилгүй архи зооглож явсан мундаг эр болох гэж хуучны юм бүхнийг магтдаг байсан ажээ.
Чалчсаар байгаад эрүү нь эцэж хэл нь хатаад аргагүй болж пийсүү Тунсагийг мордоход Пунцаг пижигнэтэл давхиж ирээд,
-Өмхий “пийдаал” өгөр толгой, танайд чалчиж байгаад мордов уу? Өнөөх “пийдаалийн” чинь нэг тэр мөн. Дорж гуай та “пийдаалтай” нөхөрлөөд пийдаал болох нь уу? За ер нь тэгээд та болохтой болбол хэдэн мал гээд гадаа гандаж хөдөө хөхрөөд байгаа биз. Мал хөрөнгө бол “пийдаалын” үлдэгдэл. Та тоононоосоо зүүсэн хадгийг устга! Энэ чинь балрын суртал “Пийдаалын” үлдэгдэл ... гэдэг байжээ.
Пунцаг эрүү өвдөг нийлсэн эцэг эх хоёрыгоо мал ахуйгаа янзалж бид хоёроо өргөж тээх хэрэгтэй гэж үглэхэд нь
- Та хоёр “пийдаалын” суртал битгий гарга! Ер нь та хоёр “пийдаалын” үлдэгдэл ... Би, ардын хүүхэд, ангийн хүүхэн байна. Та нарт дарлагдаж мөлжигдөхгүй! Мал хэрэггүй, машин мотор хэрэгтэй. Хазаар ногт барихгүй харандаа цаас барина. Хөх бууц “пийдаалынх”, хөдсөн дээл ч “пийдаалынх” гэж загнадаг байжээ.
Хувьсгалаас өмнөх үеийн юм бүхнийг феодалын юм гэж хэлдэг Пунцагийг нутгийнхан нь “пийдаал” Пунцаг гэж нэрлэсэн учир тэр ажээ.
Хөдөө нутагт жил ирэх тутам өсөж байгаа шинэ хүмүүсийг “пийдаал” Пунцаг огт тоохгүй тэдний хийж байгаа ажлыг сонирхдоггүй, хүмүүжлийн ажилд оролцдоггүй, би мэднэ чадна гэж давхиад “пийдаалын” үлдэгдэл гэж юм бүхнийг чичсээр яваад хамгийн хоцорсон хүн болсноо өөрөө ухаарсангүй.
Тэр, цогтой хувьсгалч хүн дэвшиж дарга болдог. Яаж байж цогтой хувьсгалч болж, том тушаалтай дарга болдог билээ гэж бодохдоо “Аа тийм! Цогтой хувьсгалч бол “пийдаалтай” зад тэмцэгч байх ёстой. Тэгэхээр би “пийдаалтай” зад тэмцье ... Халаг гэм! Манай хушуу ноён байсан Шажинбадрах амьд байсан болоосой, тэгсэн бол би түүний толгойг хага цохих юмсан. Тэгвэл намайг цогтой хувьсгалч гэхгүй яах вэ” гэж боддог байжээ.
“Пийдаал”-Пунцагийн гар загатнаж нэг далим гарлаа. Нутгийн хуучин түшмэд Сундуй хурц гэгч нас барахад түүний гурван мухлаг тэргэнд хадгалж явдаг монгол манж, олон номыг “Пийдаал”-Пунцаг олж үзээд Сундуйн бэлбэсэн эхнэр, ах лам хоёрын нь “Пийдаалын” юм хадгалж байна. Эсэргүү дайсан, өмхий “Пийдаал” гэж хараан зүхэж тэр номуудыг шатааж устгах гэжээ. Тэгэхэд нь сумын захиргаанаас хүн ирж болиулснаар барахгүй сумын дарга, “Пийдаал”-Пунцагийг дуудан аваачиж, учир явдлыг ухуулан, нугалаа завхрал дахиж гаргаж болохгүй гэж хатуу сануулав. Гэвч тэр сумын даргыг бас нэг “Пийдаал” гарах нь гэж хараан, тэр уурандаа нутгийн жижиг хийд дээр давхин очиж дуган сүмд нь ороод бурхан тахилыг нь хэмхчие гэж бодсоноо арай зүрх хүрсэнгүй тул сүмийн үүдэнд байдаг чулуун арсланг сүхээр балбаж хоншоорыг нь хага цохижээ.
Сумын намын үүрийн нарийн бичгийн даргаас аваад нэлээд гишүүд “Пийдаал”-Пунцагтай уулзаж, хийж байгаа ажлын нь хор холбогдол, жинхэнэ хувьсгалч тэмцэгч хүн ямар байх тухай зүйл бүрээр ухуулан таниулсан боловч Пунцаг сэнхэрсэн юм огт үгүй бөгөөд “эд намайг өөрсдөөсөө илүү хувьсгалч гарах гэж айж дарж байх гэж оролдож байна” гэж буруу ухаарчээ.
Улс орон түргэн хөгжиж байлаа. Тэр хөгжил юм бүхэн дээр мэдэгдэж байв. Ясны цагаачин, тарвагачин “заяаны буянгүй амьтан” гэж Пийсүү-Тунсагийн доромжлон хараадаг байсан хөх Гэндэнгийнх дүнхэр цагаан гэр барьж, үр хүүхдээр өнөр, үрээ даагаар баян тохитой айл болжээ. Түүнийг үзээд пийсүү-Тунсаг гашуунаар инээмсэглэж, ажил унхиа муутайгаасаа яйжийлгаж жажийлгасан янхир хар гэрээ, буурлын буян гэж бузгайрхаж бардахаас биш арчилж торддоггүйгээс цөөрсөн хэдэн малаа бодож гол нь горойдог байж.
Хөх Гэндэн, хар торгоор гурав эмжсэн сайхан буурал даавуу дээл өмсөж, сайн малчны тэмдэг зүүгээд цог хийморио бадруулан явахыг пийсүү-Тунсаг хараад жөтөөрхөх хор нь буцлахдаа, дал мөрнөөс нь аваад даг хир болсон ганц чисчүү дээл, тамхины бохинд тагжичрсан пийсүү соруулаа бодож, буурлын буян ингээд дуусдаг байжээ гэж санаа алджээ.
Тунсагийг тоодог амьтан ч үгүй, буурлын буян ч үгүй, мэддэг юм юмгүй, чаддаг ч зүйлгүй, үгүйгээр дүүрч гүйцжээ. За ингэхлээр чинь яадаг хэрэг вэ гэхдээ есөн зоос гүйлгэж чаддагаа санаад хүйтэн хөх инээд нь хүрч гэнэ.
“Пийдаал”-Пунцаг ардын хүүхэд, ангийн хүү гэж ханхалзаж, аягүйхэн харсан юмаа пээ-пүү “Пийдаалийн” үлдэгдэл гэж чичээд “мал гэхээр манас гэж, мах гэхээр ухас гэж”, эцэг эх хоёроо зараад эгээ л нэг феодал ёсоор амьдарч байжээ. Тэгж хэдэн жил болоход насан болсон эцэг эх хоёр нь эсгий гэрээ орхиж энгэр гэртээ харьцгаав. Эцэг эхийн хэт хайранд мансуурч өсөхөөсөө өтөлтлөө аж төрөхийг мэдэхгүй тонгочиж явсан Пунцаг, эцэг эхээсээ хойш элдвийг үзэж эхэллээ. Мал маллая чаддаггүй, машин жолоодъё мэддэггүй. Алба хаая амждаггүй: “ардын хүүхэд, ангийн хүү ... пээ пүү “пийдаалийн” үлдэгдэл” гэж хэлж сурсан хэдэн үгнээс өөр мэдэц боловсролгүй, ёстой л “ганц чорт /чөтгөр/ алинд ч хүрдэггүй ээ!”
За тэгээд мань эр эцэг эхийн үлдээсэн хэдэн мал хөрөнгөөр наймаа панз нэлээн үсэргэж, найр хурим баахан хийж, мөрийтэй тоглоом эргүүлж ч үзэж, муу хүнтэй нөхөрлөж ч үзжээ. Ингэж ингэж эцсийн бүлэгт янгиа хар эмээл, яндан цагаан морьтой ягдаж хоцров.
Одоо яаж амьдаръя гэж олон арга бодовч, амьтан хүнээс нэрэлхээд асууж зөвлөн үзсэнгүй. Зайлуул яахав. Ингээд амьдар гээд зааж өгсөн хүнд за яршиг хатуу ажил, хар ажил хийхгүй гэж амар хөнгөн ажил олох гэж арга бааш бясалгаж үзлээ. Зүйл зүйлийн мэх олдсонгүй. Ингэж цөхөхдөө элдэв юм боджээ. Бага залуу байхдаа баруун хүрээнд шавилан сууж бурхны ном заалгаж, бузгай сайн уншигч болж, манз цав зооглож малилзаж явснаа дурсаж, гүзээт дооромбыг дагаж гүрмийн хэнгэрэг балбаж барьц тавьц болж баяжих шахсанаа санажээ.
Чанцал чавганцын зүүд зөн муу гэнэ. Жил нь ороод бие нь бүр базаахгүй гэнэ. Мэрэгч төлөгчөөр үзүүлэлгүй горьгүй, гүрэм засал уншуулалгүй болдоггүй гэнэ. Сэвжид чавганц сэмхэн шивнэж төлөгч гүрэмч хоёрыг төдхөн олжээ. Өнжиж хүлээсэн өдөр болоход өнөөх Чанцал чавганцынх руу мэрэгч, гүрэмч хоёр мэгдэн яаран алхацгаажээ. Гүрэмч түрүү ирээд гүзээгээ баахан дүүргээд арц, рашаан бэлдэж айхтар дүвчигнэж суутал, төдөж удсан ч үгүй төлөгч орж ирлээ. Гүрэмч дүвчнийг үзээд төлөгч мэргэн давхийв. Мэргэч төлөгчийг хараад мэхтэй гүрэмч өндөсхийв.
Хэн билээ энэ чинь гэж хэн хэнээ таньсан чинь нэг нь Пийсүү Тунсаг байж гэнэ. Нөгөө нь “Пийдаал”-Пунцаг мөн гэнэ.
За тэгээд, Чанцал чавганцын өмгөр бор гэрт “гал”, “ус” хоёр ингэж золгожээ.
Мартсан чулуун арслангийн тухай хэлэхэд, малчин ардууд мань хоёрыг шүүмжилж, зүгээр суугаад идэж болдоггүйг зүрхэнд нь ортол сэнхрүүлжээ. Тэгээд мань хоёр урчуудын эвлэлийн аймгийн салбарын хуучин түүх соёлын дурсгалт зүйл сэлбэж байгаа хэсэг урчуудад хар бор ажил хийх болсон байжээ. Тэгэхдээ мань Пунцаг хоншооргүй болгосон чулуун арслангаа сэлбэн засахад чадах хирээрээ туслалцаж “нүглээ наминчилсан” гэнэ билээ.


ЛУВСАНДАШИЙН БАДАРЧ /1919-1960/

Зохиолч яруу найрагч агсан Лувсандашийн Бадарч Төв аймгийн Эрдэнэсант сумын нутагт 1919 онд малчны гэр бүлд төржээ.
1937 оноос уран бүтээлээ эхэлж “Октябрийн туяа”, “Баатарлаг явдал”, “Авхайн морь”, “Унага” зэрэг олон өгүүллэг, ёгт үлгэр, шүлэг найраглал бичжээ. 1956 онд анхны нь түүвэр хэвлэгдсэнээс гадна “Хүжийн гал” зохиол нь тусгай ном болон нийтлэгджээ.
Зохиолчийн шилмэл зохиолын түүвэр 1963 онд хэвлэгдсэн байна.



( Сэтгэгдэл бичих? | Өгүүллэг | Оноо: 0/0 | Өгүүллэг )


Танд энэ агуулга таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй.


Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.



Уншигчдын оруулсан сэтгэгд манай сайт хариуцлага хүлээхгүй болохыг анхаарна уу.
Санал сэтгэгдэл

 
Санал асуулга
Та онлайн номын дэлгүүрээр хэр их үйлчлүүлэх вэ ?
Байнга
Нилээд
Хааяа
Цөөн
Үгүй
Санал асуулгын дүнг үзэх

Ном

Шуурайн Солонго: Гималай

Шуурайн Солонго: ТООРОЛЖИН

Ш.Сундуйжав : Үүр цайж байна

Э.Үржинханд : Хос ном мэндэллээ

Б.Болдсүх : Таг мартсан тангараг

Ч.Дагмидмаа


Гишүүн
Хэрэглэгчийн нэр

Нууц үг

Та манай гишүүн болохыг хүсвэл энд дарна уу.

t
Одоо онлайнд 62 зочин 0 гишүүн байна.


Мэдээлэл оруулах

Та бүхэн өөрсдөө шүлэг, өгүүлэл оруулахыг хүсвэл энд дарж нэмж болно.

Та монгол гарын драйвэр ашиглан бичээрэй. Оруулсан мэдээллийг админ үзээд идэвхжүүлнэ.

Санал хүсэлтээ илгээх
Хайлт


Зургийн цомог

Должин  : 2007 оны аялал
mongolia2007year-252.JPG
Хэмжээс: 600x450 72k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 3098

Х.Төгсөө Зотон, тос 70x90
Зохиомж
Хэмжээс: 600x415 111k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 4548


B3-038.JPG
Хэмжээс: 450x600 79k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 3519


Агуулга
Баасан, 2019.03.15
· Б.Энэбиш : Одот тэнгэрт цаасан шувуу хөвнө ...
· Б.Энэбиш : Шүлэг шүтээн
· Б.Энэбиш : Хориг тавьсан хайр
· Б.Энэбиш : Бодлын хөврөл
· Б.Энэбиш : Оршихуйн орчил
· Ш.Цэцэг-Өлзий : Ээжээ би Таныгаа санаж байна
Пүрэв, 2019.03.14
· Д.Урианхай : СҮҮЛЧИЙН ХУНДАГА... Анд Б.Лхагвасүрэнд
· Өвгөдийг битгий шоол
Лхагва, 2019.03.13
· Чингис хааны алтан сургаалиас
Мягмар, 2019.03.12
· Тогтохын Цацралт : Тал саран /Өгүүллэг/
· Соёрхын Пүрэвсүрэн : Балдан өвгөн
· Ч.Бэлгүтэй : Охидын гоо үзэгслэн оддын адил гэрэлтээгүй бол ...
· Батсамбуугийн Энэбиш : Нүгэл бол ,бурхдын зүүлгэсэн нүгэл
· Шуурайн Солонго зохиолчийн ГИМАЛАЙ номыг сэтгэгдэл
· Шуурайн Солонгын ГИМАЛАЙ туужийн хэсгээс....
· “Ээждээ захидал бичээрэй” уралдаанд дэд байрт шалгарсан захидал
Даваа, 2019.03.04
· Дотоод ертөнцийн урсгал
Бямба, 2019.03.02
· Одтой шөнө
Пүрэв, 2019.01.17
· Бөхийн Бааст намтар уран бүтээл
Баасан, 2019.01.11
· Б.Цоожчулуунцэцэг : БУЛАНГИЙН ЗОГСООЛ
· С.Дамдиндорж : ГУРВАН ХЭМЖЭЭС
· Т.Бум-Эрдэнэ : ОЛОН БОЛООРОЙ (өгүүллэг)
Даваа, 2019.01.07
· Б.Баттулга - Мөнгөн шөнө
· Б. Баттулга : Гүн ухааны сүлжээ бодролууд
Лхагва, 2018.12.19
· Шаравын Сүрэнжав : Тэнгэрийн хүү
Пүрэв, 2018.12.06
· Н.Энхтэнгэр : Бурхнаас гуйсан нүгэлтэй хүсэл
Лхагва, 2018.12.05
· Соёрхын Пүрэвсүрэн : Үрийн буян
· Соёрхын Пүрэвсүрэн : Үйлийн үр
Бямба, 2018.12.01
· Тогтохбаярын Хонгорзул : Хайртай гэж хэлээч
Мягмар, 2018.11.27
· Байгалмаа Цэнд : Сэтгэл сохорсон байж хайрт минь (2)
· Байгалмаа Цэнд : Сэтгэл сохорсон байж хайрт минь (1)
· Намсрайн Чинзориг : “Дуусгаж амжаагүй захидал”
· М.Цэемаа : Маарамба
Пүрэв, 2018.11.22
· Шагж Гэлэн : Би гөлөг
Лхагва, 2018.11.21
· Да.Жаргалсайхан : ХЭРҮҮЛЧИЙН ДАМЖАА
· Д.Сумъяа : Хүслийн биелэл
· Д.Долсүрэн : ХАНИА БҮҮ ГОМДООГООРОЙ
Баасан, 2018.10.19
· Баатарцогтын Сайнбилэг : ГАЛЫН ХАЙЧ
· Н.Найданбат : Уулзах л ёстой учрал
· Н.Урангоо : Айлгүй эмээ минь дээ аавыг минь битгий гомдоогоорой

Та сараа сонгоно уу


Санал хүсэлт

Нэр:

Э-шуудан:

Санал хүсэлт:



Хажууд нь хүмүүн мишээн гэрэлтэхэд Халиун дэлбээгээ дэлгэн баярладаг Инээхийг хүртэл эсэндээ мэдрэх Ижий сүнстэй Сарнай цэцэг
© Copyright 2005-2019 Biirbeh.MN.
     All rights reserved.
By Bataka
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Утас : 976-99076364
И-мэйл :info@biirbeh.mn